Eten en rijden, het kan beide

De forse stijging van de voedselprijzen in 2008 zorgde wereldwijd voor heel wat commotie, met in tal van landen zelfs ware voedselrellen. Voor velen was de productie van biobrandstoffen één van de voornaamste oorzaken van deze forse prijsstijgingen. Tot op het hoogste politieke niveau werden, ook in ons land, vragen gesteld in hoever het ethisch verantwoord was landbouwgrondstoffen te gebruiken voor de productie van biobrandstoffen, terwijl zoveel mensen op de wereld honger leden en de voedselprijzen ‘door de schaarste' de pan uitvlogen.

Er moest duidelijk gekozen worden tussen eten of rijden en in dat geval was voor velen de keuze snel gemaakt. Waar voordien van overheidswege allerlei steun voor biobrandstofproductie werd gegeven, werd die vlug afgebouwd.

Een overhaaste keuze, zo blijkt nu uit een studie van onderzoekers van de Wereldbank en de Europese Commissie. Niet de productie van bio­brandstoffen en zelfs niet de toenemende vraag naar voedsel in opkomende economieën (China), lagen aan de basis van de forse prijsstijging van de voedingsmiddelen, maar wel de stijging van de petroleumprijzen enerzijds en de speculatie op landbouwgrondstoffen anderzijds. Ook al heeft de ethanolproductie in de VS en de koolzaadproductie in de EU een invloed op het landgebruik, toch betekent dat slechts 1,5 % van het totale landbouwareaal in de wereld en dat is te klein om werkelijk zo'n grote invloed te hebben, zo stellen de onderzoekers.
Of met andere woorden ‘eten en rijden, het kan beide, zonder dat dit tot te hoge voedselprijzen moet leiden'. Een flexibele afzet van landbouwgrondstoffen naar de productie van biobrandstoffen kan trouwens bijdragen tot het beperken van de prijsvolatiliteit waaraan de markten meer en meer onderhevig zijn, vooral dan als gevolg van speculatie op landbouwgrondstoffen. Die speculatie aan banden leggen is dan ook belangrijker dan de biobrandstoffen naar de verdomhoek te verwijzen.